We leven al een tijdje niet langer in een tijdperk van ideologieën, maar van een ideologische clownerie. Het autoritair absurdisme manifesteert zich als nooit tevoren en we zien dagelijks talloze voorbeelden van machthebbers met het bombastisch vormgekregen zelfvertrouwen van een kleuter met een megafoon. De media melden gemiddeld elk uur een quote of foto van een liegende Amerikaanse president, die zichzelf opblaast via staaltjes egotripperij, waarbij zelfs Romeinse machthebbers verbleken. Feiten zijn leugens en leugens zijn bruikbare instrumenten bij het manipuleren van de wereldorde, die dagelijks verandert onder invloed van het wispelturige humeur van een handvol doorgedraaide despoten. Paranoïde leiders die verkiezingen verliezen, maar desondanks victorie kraaien zijn een alledaags beeld geworden, waarbij de waarheid zo rekbaar is als elastiek. Feiten zijn daarbij vijandig, journalisten verraderlijk en rechters lastig, maar beïnvloedbaar.
Onlangs las ik een mooi artikel over bonobo-aap Kanzi, een slimme aap die op basis van de actuele maatstaven
slimmer en intelligenter overkwam dan de door een overdosis medicatie oranjekleurige president van de Verenigde Staten.
In zo’n wereld is het niet gek dat ook de gewone mens verandert, door de media, door de invloed van die geschetste buitenwereld. Kortgeleden was de opluchting in München na de milde toespraak van Rubio tot in de schuilkelders van Kiev voelbaar, maar maken Merz, Macron en Starmer zich gelukkig vooral sterk voor onze positie als onafhankelijk continent, economisch, militair en met vooral een herwonnen dosis lef.
Na deze licht-emotionele alinea’s moeten we vaststellen dat we simpelweg te maken hebben met immense veranderingen van de geopolitiek op onze planeet. Vanuit Europa en vanuit ons eigen land moeten we anticiperen op de ontwikkelingen omdat we simpelweg geen keus hebben. We hebben ermee te maken en als we kijken naar de actuele onrust bij de vorming van ons eigen Haagse kabinet, dan kunnen we vaststellen dat er weliswaar op 23 februari a.s. een stabielere club-in-wording op het bordes staat dan het vorige samenraapsel minkukels, maar dat het ook zaak is vooral erg waakzaam te blijven. Die alertheid wordt vooral opgeroepen door het eigenzinnige optreden van de VVD, die volkomen ten onrechte alles uit de kast trekt om de verkiezingsuitslag van november 2024 om te toveren naar een fictieve partij-werkelijkheid. Dilan Yeşilgöz predikt vooral blijheid en optimisme, zegt alle vertrouwen te hebben in Rob en Henri, maar heeft kortgeleden kans gezien via billboards langs de snelweg kreten te roeptoeteren die vooralsnog vooral duiden op het belang van de beter gesitueerden en slechts weinig vertrouwen oproepen in de nabije toekomst. Als ik diezelfde Yeşilgöz hoor roepen dat ze rust in de portemonnee nastreeft denk ik bij mezelf dat ze eigenlijk rust in de aandelenportefeuille bedoelt, waardoor de op zichzelf veelbelovende plannen van de Franse econoom Zucman om een Europese miljardairstaks in te voeren helaas net zoveel kans van slagen heeft als het voornemen om per 1 januari a.s. de klimaatverandering te keren.
Zoals altijd zijn er sprankjes hoop, omdat de geschiedenis heeft geleerd dat ook de meest kolderieke episodes zijn achterhaald door een nieuwe werkelijkheid, met uitsluitend de vraag of onze generatie dat nog gaat beleven. We moeten de activiteiten van de nieuwe coalitie dus met een gezonde dosis argwaan bekijken, vanuit het vertrouwen dat het niet slechter kan dan hetgeen we nu binnen het Haagse de afgelopen kabinetsperiode voorbij hebben zien komen.
Bij alles wat ons hier overkomt is echter ook de factor relativering op z’n plaats en daarbij helpt bijvoorbeeld de geweldige documentaire van Ruben Terlou, de weergaloze onderzoeker en TV-maker, die onlangs het gebied van de Zuid-Chinese zee verkende, waar de pure overlevingsproblemen van al die miljoenen eilandbewoners een factor duizend groter zijn dan de relatief kleine uitdagingen waar wij ons voor zien geplaatst. Waar wij ons opwinden over items als hypotheekrente-aftrek of een paar jaartientjes aan eigen risico in de zorg maken de sultans en hun onderdanen van de eilanden Bajau en Sulu, nabij Sabah – tussen de Filipijnen en Maleisië, vlakbij Tawitawi dus – zich zorgen over de vraag of ze in 2027 überhaupt nog in hun paalwoninkjes kunnen wonen door de toenemende dreiging vanuit China. Kijk, daar wordt alles anders van en dan komt er licht en ruimte in onze bovenkamer.
Feit blijft dat de mondiale problemen groot zijn, dat we daar met ons allen aan moeten bijdragen en dat dat gepaard zou kunnen gaan met de acceptatie van een ietsiepietsie minder groei van ons besteedbare inkomen. Dat mogen we in het licht van alle mondiale gebeurtenissen best wat ongemakkelijke peanuts noemen.
Verder gaan we Rob Jetten natuurlijk kritisch volgen in zijn pogingen om iedereen te vriend te houden, compromissen te sluiten met ideologisch op lichtjaren afstand circulerende politieke partijen en zijn we vooral benieuwd naar zijn vermogen om in het buitenland te acteren.
Met wat goeie wil zou 2026 nog een aardig jaar kunnen worden en daarbij moet ik erkennen dat ik deze tekst kort na Valentijnsdag heb geschreven, waardoor het gemoed zich ten aanzien van de absurde internationale ontwikkelingen wat milder op weet te stellen.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment