Lichtpuntjes

Wij stuurden vanuit Nederland vorige week twee hele officieren naar de missie Groenland, om daar stevig mee te werken aan een militaire operatie die moet leiden tot een krachtig defensieapparaat, dat vervolgens de Russen en Chinezen angst moet gaan inboezemen. De jongste escalatie doet ons vrezen voor het ergste, als je zelfs maar drie seconden nadenkt over het voornemen van de VS om het eiland te confisqueren.

Twee officieren dus en dat is dan al 100 procent meer dan we aanvankelijk in gedachten hadden voor deze gedenkwaardige missie. Wie die militairen zijn is een militair geheim, maar omdat wij vrij goed zijn in lekken, zal deze informatie ongetwijfeld met een paar dagen bekend zijn. Vanaf dat moment kunnen deze afgezanten rekenen op schaduwactiviteiten vanuit het Pentagon, omdat de nieuwe mondiale vijand nu eenmaal uit die hoek is te verwachten.

Trump heeft aan de vooravond van z’n jongste hebzuchtige avontuur ongetwijfeld nog gekeken naar de oude wereldkaart, waarop Groenland door de plaatvervorming van de Mercator-kaarten viermaal zo groot lijkt dat het in werkelijkheid is. Behalve bij aardrijkskunde heeft Trump uiteraard ook nooit opgelet bij het vak geschiedenis, want hij beriep zich onlangs nog in een nieuwsoortig krom hersenspinsel op de eeuwenoude cultuurhistorische ontwikkelingen van zijn continent, zonder er ook maar enige weet van te hebben dat wij het vanuit ons nu verguisde werelddeel waren die de eerste palen de grond in sloegen van New York en omliggende dorpjes. Als onze koloniale expansiedrift destijds wat minder groot was geweest, en als Peter Stuyvesant in mei 1647 had besloten om z’n schip richting Zuid-Amerika te koersen had Trump niet eens bestaan, maar goed, toegegeven, da’s geleuter waar we nu niks meer aan hebben.

We gaan dus een missie opzetten en vriend Rutte gaat daar een rol bij spelen. Rutte, kampioen en grootmeester in het doen van nutteloze uitspraken, sterk in het nalaten van concrete taakduiding richting Dear Donald en in het bagatelliseren van onze Europese kracht, die we zelf uiteraard nadrukkelijk hebben laten verslonzen, maar die nu in moordend tempo wordt opgevijzeld tot het nu sterk groeiende militaire machtsvertoon op Groenland.

De intensiteit waarmee we dagelijks verrast worden door nieuwe dieptepunten als het gaat om de verhouding met de VS, in casu the orange idiot, die steeds verder afglijdt naar de fase dementie en waarvan de bijwerkingen van z’n dagelijkse medicatie nu een verwoestende uitwerking hebben op de internationale verhoudingen, is immens. Daardoor ben ik inmiddels nog maar eens rustig de markt aan het verkennen op een beschikbare Smith & Wesson 2,0 om later dit jaar een retourtje Washington te kunnen boeken in het kader van een poging om via een flinke pang maar eens paal en perk te stellen aan ‘s mans imbeciele impulsen, waarbij ik besef dat deze zin morgen al in de database staat van ICE en mijn paspoort daardoor een digitale aantekening krijgt die de toegang tot het dreigland ernstig zal bemoeilijken.

De impact van hetgeen zich wereldwijd voltrekt houdt ons nu 24 uur per dag bezig. Geen radio- of TV-programma meer zonder Trump-elementen en toen ik gisteravond tijdens het tanken vaststelde dat het tellertje van de pompprijs exact tweemaal zo hard draaide als die van de liters gingen de gedachten twee seconden alweer richting Groenland, of naar de VS, of richting het dubieuze WEF in Davos, waar vandaag en morgen nieuwe onthutsende uitspraken kunnen worden verwacht.

Zelfs in de wachtrij voor een condoleance hoorde ik gisteravond om me heen gemurmel over hetgeen Hiltermann ooit op zondag de toestand in de wereld noemde.

Intussen zwermen er nu dus al pakweg 100 Europese militairen rond op Groenland, waarmee de hotelcapaciteit van dat stuk ijs intussen haar grenzen heeft bereikt.  De intensiteit van deze uit de lucht gevallen voorbereiding op een later te plannen oefening heeft iets volslagen ridicuuls, en is natuurlijk tekenend voor de mate waarin we vanuit ons continent de internationale dreiging denken te kunnen stoppen. Uit het blik oud-militairen, waaruit dagelijks bij Nieuwsuur iemand naar de studio wordt getoverd, blijkt ook bij elk interview weer dat het formuleren van hoogdravende zinnen over de Navo, de wereldorde, de samenwerking en de gezamenlijke inspanning van een veel hoger niveau is dan de realiteit van de maatregelen die van Rutte en z’n NAVO-kompanen in de afgelopen periode hebben geïmplementeerd. Rutte begint trekjes te vertonen van de Romeinse keizer Caligula, die tijdens z’n regeerperiode rond het jaar 40 na Chr. weinig naliet om aan te tonen volkomen ongeschikt te zijn. Dat Trump daarnaast veel overeenkomsten vertoont met narcist Nero buigt deze geschiedkundige vergelijking bijna om tot een nieuw stripverhaal, waarover ik met AI toch maar eens een eerste gedachtenwisseling heb gepleegd. Het Romeinse rijk ging na een aantal roemrijke eeuwen uiteindelijk naar de Filistijnen via de gebruikelijke combinatie machtswellust, decadentie en corruptie, exact de ingrediënten die we nu dagelijks krijgen voorgeschoteld via de handvol zwakzinnige fantasten te Washington.

Omdat de dagen toch weer onmiskenbaar gaan lengen moeten we ons ook nu weer vastklampen aan lichtpuntjes, zoals daar zijn een kabinet in wording, een zo waar lichte opstand van de democraten in de VS en het feit dat de sneeuwklokjes de komende week de grond uitbarsten. Het zijn kleinigheden, pietluttige en symbolische, maar onmiskenbare tekenen dat de tijd weer verandert en verdomd als het niet waar is, net vandaag bespeur ik een lichte verbetering van mijn fysieke gesteldheid, na een strontvervelende infectie van de luchtwegen die nu al een paar weken duurt. De zon staat elke dag twee minuten langer aan het firmament en het is nog maar een week of tien tot aan de zomertijd.

Een kleine oprisping van positivisme kreeg ik ook bij het verhaal uit Utrecht van vorige week. Hij was al een paar maanden niet op kantoor geweest. Sinds corona was het grote thuiswerken begonnen en dat beviel deze Utrechter prima. Lekker achter de laptop je ding doen, zelf je tijd bepalen en geen gedram aan je kop van collega’s of een leidinggevende. Toch had ie een ingeving gehad op de ochtend van 15 januari. De impuls om toch even te buurten op zijn kantoor bleek een zegening, want zijn woonruimte aan de Visschersteeg bleek een paar uur later het epicentrum van de grootste ontploffing die Utrecht na 1945 te verwerken kreeg. Hoeveel mazzel kun je hebben, of hoeveel engeltjes op je schouder ook?

Lichtpuntjes toonden de hemel gisteravond in letterlijke zin, toen het noorderlicht zich boven mijn woonplaats manifesteerde. Maar het grootste lichtpunt is vandaag het bericht dat de PVV per direct in ontbinding verkeert na een interne crisis. Dat soort dingen helpt enorm bij de exercitie om de gedachten te verzetten, net als de poging om jullie via deze wat te lange column mee te nemen in de hilariteit van 2026.

See you.

Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice