Het tumult rond de inval van Trump in Venezuela kwam me helemaal niet gelegen, omdat m’n planning voor begin januari was gericht op een intern renovatieproject en de arrestatie van zo’n hufter als Maduro is dan slecht voor de concentratie. Het was een weer verrassend nieuw hoofdstuk uit het avonturenboek ‘De capriolen van Donald’ dat na volgend jaar verschijnt en dat we langzamerhand op de juiste waarde moeten schatten, zo niet negeren.
Mijn persoonlijke uitdagingen in de afgelopen weken omvatten een aantal dagen waarvan je weet dat ze onvermijdelijk zijn, waar je geen fuck zin in hebt en die dan toch uiteindelijk aanbreken. Klusdagen vallen onder die noemer. Ik heb absoluut geen twee linkerhanden, ik ben ook niet vies van een klus in en om het huis, maar de afgelopen periode kwam er een variant voorbij, die zich gelukkig slechts zelden aandient en die ik de volgende keer iets anders moet benaderen. Een toelichting na deze cryptische alinea is op z’n plaats.
Onze trap moet binnenkort voorzien worden van nieuwe vloerbedekking, iets dat eens per 12 jaar nu eenmaal onvermijdelijk is. Dat begint, na het zoeken van een geschikt en betaalbaar tapijtje met het plannen van een stoffeerder, omdat dat leggen echt kennis van zaken vereist. Die gast komt komende week en daarvoor moet de ouwe meuk van de trap, een karwei waarvan ik op dag één al besefte dat ook zoiets beter kan worden uitbesteed. Vloerbedekking is gelijmd, vastgelopen, bestaat uit meerdere lagen, die merendeels onderling makkelijker loslaten dan de onderste viltlaag die op de trap zelf zit gelijmd. Zijn we er nog?
Tussendoor kwam Trump zelfs in mijn dromen een paar keer voorbij, gisternacht nog zelfs, toen ik hem als Roelsrules trof in een hotel in Londen waar we hadden afgesproken voor wat overleg en hij alleen maar naar een imbeciel tekenfilmpje zat te kijken. Dat soort gedroomde gebeurtenissen stijgt in frequentie, waarschijnlijk tekenend voor de actuele turbulentie in de wereld.
We waren dus aan het klussen, waarbij goed gereedschap het halve werk is, en aangezien we in ons dorp slechts één bouwmarkt hebben valt er niks te kiezen buiten de Praxis om, waar doorgaans net dat ene stukje gereedschap ontbreekt, te duur is of in mijn optiek ongeschikt is. Zo liep ik vorige week weer noodgedwongen in deze ballentent voor een nieuw Stanleymes, een stukje gereedschap van vermeende kwaliteit, waarvan het productieproces in Engeland, Duitsland en België wordt voltooid, gelet op de summiere en in puntgrootte 6 uitgevoerde beschrijving, met tevens de vermelding van de verwijdering van het kartonnetje dat uit de verpakking stak, met daarop een pijltje waaraan de gebruiker dient te trekken, alvorens het geval gebruiksklaar is, een nogal ridicuul proces zoals direct bleek, toen dat stukje papier per direct afscheurde en ik geen millimeter beweging kon krijgen in het drietal knopjes dat volgens heer Stanley nodig is om een mesje tevoorschijn te toveren. Het was frustrerend, maar dat was jullie al duidelijk, denk ik. Na een half uur thuisnijverheid kon ik weer naar de buitenaf gelegen gereedschapsboer, waar ik met een medewerker een vermakelijk gesprek had over het proces dat moest leiden tot het in gereedheid brengen van een hobbymes. De beste man toonde zijn goeie wil door een nieuw exemplaar van het rek te trekken, en was vervolgens zelf tien minuten in de weer om het klotengeval gebruiksklaar op te leveren, waarna wij gezamenlijk constateerden dat heer Stanley waarschijnlijk mevrouw Stanley is geweest, vanwege de hoeveelheid overbodige handelingen die nodig blijken tijdens het productievoorbereidingsproces, waarbij wij tevens coöperatief en schuldbewust vaststelden dat dit een ontzettend vrouwonvriendelijke constatering was.
Intussen ben ik gepromoveerd tot deskundig vloerbedekkingsverwijderaar, waarbij ik gebruik heb gemaakt
van de methoden bakpapier-strijkijzer, de methodiek snijden-en-scheuren-met-hamer-beitel-nijptang, de stink- en schraaphandeling met verfkrabber via een emmertje Alabastine lijmverwijderaar, het schuren met grove korrel en de nabehandeling met fijn schuurpapier. Dat hele proces voerde ik op de dertien treden van onze trap om gezondheidsredenen uit met stofmasker, stofbril en handschoenen, hing ik af en toe ondersteboven in het trapgat om alle hoekjes nog eens na te lopen, dit alles om de stoffeerder binnenkort een gespreid bedje te kunnen bieden bij het leggen van het nieuwe, antracietkleurige tapijtje.
Halverwege deze periode van, net voordat ik een halve longontsteking opliep door het voortdurend heen en weer lopen tussen koude schuur en warme hal, heb ik nog even een geheel nieuwe trap overwogen, omdat levering en plaatsing van zo’n ding waarschijnlijk sneller verloopt dan dit proces van renovatie, maar dat terzijde.
Morgen vier ik het einde van de klus en kijk ik verlangend uit naar het moment zoals vriend Jezus dat ooit op Golgotha beleefde toen hij richting zijn Vader riep: ‘het is volbracht!’, een licht overtrokken metafoor, besef ik bescheiden.
Intussen doen alle oude spiertjes en botjes zeer, heb ik dus een forse kou opgelopen en trakteer ik mezelf
regelmatig op een schouderklopje om vooral de motivatie erin te houden. De voorbereiding is voltooid en dus kunnen we de binnen- en buitenlandse beslommeringen weer de aandacht geven die ze soms verdienen, of in elk geval opeisen. Het feit dat Trump daarbij een banale en allesverwoestende handelwijze hanteert en als een wildeman alles afbreekt waar de democratische wereld zestig jaar over heeft gedaan om het op te bouwen. Die geciteerde tussentijdse droom was een weergave van mijn zorg en betrokkenheid en ik kijk verlangend uit naar de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen, later dit jaar. Maar eerst loop ik over een week pontificaal een aantal malen gerieflijk over onze gerenoveerde trap met daarin opgesloten de symbolische hoop dat we straks, ooit, de weg omhoog weer gaan vinden met z’n allen.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment