Het is wel een beetje klaar nu. Afgelopen nacht kwam de Straat van Hormuz andermaal in een heftige verschijningsvorm voorbij en dat heb ik in m’n lange leven nooit ondervonden met de Straat van Gibraltar, het Nauw van Calais of andere belangwekkende doorgangswatertjes. Het wereldwijde aanbod van items die nadrukkelijk vragen om een ongezouten mening, een oordeel of minimaal een standpunt groeit met het uur, en wel met een zodanige onstuimigheid dat ik er onrustig van wordt, een ontwikkeling die, als je de kranten leest, van toepassing is op steeds meer betrokken landgenoten.
Hoewel onze eigen gemeentelijke uitslagen van 18 maart jongstleden een licht geruststellend karakter hadden – in de meeste gevallen was immers sprake van een soort status quo – is de infiltratie van volkomen gestoorde lieden uit de extreemrechtse hoek ook hier een daadwerkelijk gevaar voor de geestelijke volksgezondheid. Binnen die 
risicogroep hoort ook een Richard de Mos uit Den Haag, vleesgeworden ‘vrije jongen’ à la Jacobse en van Es, die nu een greep naar de macht heeft gedaan, en waarvan we via de Haagse gemeenteraad nog regelmatig de wrange vruchten zullen plukken. Het morele verval van de samenleving krijgt door dit soort hufters een nieuwe dimensie, zoals dat ook geldt voor typetjes als Gouke Moes, die als voormalig smid en notabene kortstondig minister van onderwijs namens de agrarische beweging een stelling tegen de staat deponeerde over de vraag wie nu de echte Nederlander nog is. Het was een item waarop hij door slappe hap Jeroen Pauw op geen enkele manier werd afgerekend, maar die wel typerend is voor het gedachtegoed van veel betreurenswaardige landgenoten, die zich laten leiden door de algoritmes van het social media-verkeer, niet zelden aangestuurd door de bedenkelijke groep van pakweg 20.000 Nederlandse influencers die volgens de laatste statistieken dagelijks hun verderfelijke berichten lanceren, veelal vanuit riante en ridicule optrekjes te Dubai of andere bedenkelijke woestijnstaatjes. Influencer Roxanne Kwant zat onlangs een uurtje bij De Slimste Mens door de mand te vallen, een mens met een IQ van naar schatting 55, die door de redactie van het programma met een satanisch gevoel voor theater zo’n onbenullig tiepje op de stoel was gezet, om de verschijning en plein public met venijnige vragen af te serveren onder het motto kijkcijferverhogend leedvermaak.
Het schrijven over de actualiteit is, zo merk ik tot mijn groeiende frustratie, een lastige bezigheid geworden, 
omdat diezelfde actualiteit met de dag een kortere doorlooptijd kent. Een humoristische anekdote over een defect kanon op onze nationale trots Zr. Ms.Evertsen wordt een dag later ingehaald door een nieuwe strategie van de Amerikaanse oorlogsmachine. De vredesinitiatieven in het Midden-Oosten kennen een doorlooptijd van maximaal een etmaal en de benzineprijs stijgt en daalt door één enkele ademtocht van Trump, waardoor de blik op de lokale pompprijs een dagelijks ritueel is geworden. Vluchtigheid is het nieuwe normaal en dat vergt een forse aanpassing van je absorptievermogen, dat met de jaren toch al onderhevig is aan wat slijtage. Ik probeer echter met een niet aflatende stelligheid de wereld te begrijpen en ik ga daadwerkelijk actie ondernemen om, in elke geval in de regio, een tegengeluid te laten horen. Nu de klimaatverandering nog eens een versnelling heeft ingezet blijkens maarttemperaturen van 43 graden Celsius in Arizona, is wachten en dralen taboe. De wereld is verworden tot een flipperkast van valse vibraties, stel ik vast. De spandoeken zijn bijna klaar, de locatie voor een demonstratie is in onderzoek en als het zover is kom ik met een oproep om jullie massaal op de been te krijgen.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment