De jaarlijkse viering van onze vrijheid moet zo snel mogelijk een landelijk verplicht nummer worden, vind ik oprecht.
Het herdenken van onze moeizaam verkregen vrijheid is immers een groot goed en hoewel ik besef dat het
verplicht stellen van zo’n dag ook weer als beklemmend kan worden ervaren heeft het karakter van de actuele invulling iets krampachtigs. Voor mijn pleidooi om er toch een structureel vrij geheel van te maken heb ik wel wat argumenten die ik, al is het niet spectaculair qua onderbouwingen en ik me er bovendien van bewust ben dat een verplichte vrije dag juist weer iets dwangmatigs herbergt. Maar juist die ogenschijnlijke tegenstrijdigheid die indruist tegen dat vrije, losse karakter zoals we dat gewend zijn, is de reden om iets te doen.
Ik zag vorige weekend de film Two prosecuters van de Slowaakse regisseur Sergei Loznitsa, het verhaal van de Sovjetunie rond 1937, toen het Stalinistische regime tot in alle uithoeken, van wat we gemakshalve maar samenleving noemen, was geïmplementeerd.
Dat regime bestond uit een combi van intimidatie, controle, repressie en manipulatie, geregisseerd door een overheid die volledig was gebaseerd op wantrouwen en macht en waarbij niets werd nagelaten om de formule in stand te houden, ten koste van miljoenen Sovjetburgers, die in de goelags werden en worden gemarteld, gefolterd en geliquideerd.
Het zijn geen grappige, vrolijke zinnen in deze blog, maar ik loop nu al bijna een week lang met de filmbeelden van Two Prosecuters in het hoofd en ik kan maar lastig afstand nemen van de zo treffend in beeld gebrachte weerzinwekkende misstanden van dat systeem, met daarbij tevens de vaststelling dat er nadien weinig is veranderd in de nu door Poetin gedicteerde dwingelandij.
Vrijheid moeten we koesteren, omhelzen, bejubelen en vooral vieren. Dat er in dit land nog ruimte is voor een politieke partij als Forum voor Democratie die deze autoritaire machtsvorm aanhangt is niet alleen een absurde vaststelling, maar zou bovendien binnen onze parlementaire democratie tot een onmogelijkheid moeten worden getransformeerd om echt en definitief afstand te nemen van verwerpelijk gedachtegoed, bijvoorbeeld door het wijzigen van de grondwet die ten principale het aanhangen van dictatoriale ideologieën verbiedt, op straffe van vrijwillige emigratie dan wel uitzetting.
Best lastig om je eigen extreme gedachten te onderdrukken, merk ik, maar mijn angst om zelf of via het nageslacht geconfronteerd te worden met een totalitair systeem, zoals dat zich ontwikkelt in een fors deel van de wereld, is een beeld dat ik de laatste dagen maar lastig van me af kan zetten.
Die film, zo kort na die in het filmhuis, speelt voortdurend door mijn hoofd, vooral na alle prachtige woorden die we op 4 en 5 mei door jan en alleman hebben horen uitspreken en die blijkgeven van datzelfde verlangen naar garanties en zekerheden als het gaat om de toekomst, die nogal melancholische gevoelens oplevert op dit moment, gevoelens die ik toch even met jullie moest delen, beste, lieve lezers.
Op naar de zomer, en voor zover niet geweest, toch nog even naar het filmhuis, niet om somber te worden, maar juist om onze waarden van een brede vrijheid te waarderen en vast te houden.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment