Adempauze

We verkeren in een merkwaardige luwte als het gaat om de internationale ontwikkelingen. De nieuwszenders en praatprogramma’s weten daar nauwelijks raad mee en dan zie je tijdens het journaal een uitgebreid item over bultrug Timmy, die bij het Duitse eiland Poel in ondiep water raakte en nu via een kostenverslindende operatie naar de Noordzee wordt getransporteerd, terwijl tegelijkertijd honderden soortgenoten elders simpelweg het loodje leggen door vervuiling en klimaatverandering.

Daar liep ik vanochtend over te denken tijdens één de twee wandelingen die dagelijks maak om m’n stappenteller te plezieren, en om daarmee gelijktijdig het onmiskenbare gevoel van ouder te maskeren door het deels gespeelde gemak waarmee ik de stappen zet op de voornamelijk terugkerende route door onze wijk, ons dorp, ons buitengebied. Kortom, ik gedraag me vooral kranig, niet in het minst omdat ik dat zo’n heerlijk nostalgisch woord vind, vooral gebezigd tijdens de jaren vijftig toen ons land energiek, onverdroten en kranig dus met de wederopbouw bezig was.

Verder is denken sowieso nadrukkelijk prettig als je loopt. De vrijgekomen hoeveelheid endorfine draagt bij aan een toename van het welzijn en de combinatie van dat aspect met de score op de teller doet je af en toe duizelen van de nieuwe impulsen, van reflectie ook, bespiegelingen. Bovendien zorgen stevige stappen ervoor dat die irritante gluteus minimus zich wat minder nadrukkelijk laat gelden en laten ook de andere 702 spieren van het lijf weten dat ze het prettig vinden om uitgelaten te worden. De jongste loopvariant luistert naar de naam Japanese walking. Dat schijnt een extra gezonde wandelvariant te zijn waarbij je afwisselend drie minuten rustig wandelt en drie minuten net doet alsof je de bus moet halen, soort snelwandelen dus. Ik maak mezelf wijs dat ik er baat bij heb, omdat lichaan en geest nu eenmaal gestreeld moeten worden.

We genieten dus zoveel mogelijk van een adempauze op het wereldtoneel, kort na een helaas weer mislukte aanslag op Trump, die bij een wat beter doordachte poging zoveel meer effect had kunnen hebben, dacht ik ter hoogte van de Barchemse Veengoot, waar ik een kort moment aandacht had voor twee jonge vissers, die daar in trance naar hun dobbers tuurden, zonder een spoor van ‘beet’.

Bij het doorkruisen van een lokaal bosje dacht ik terug aan Bohemian Rhapsody, zoals dat topnummer werd vertolkt door een mix van zangers, zangeressen en muzikanten in Dokkum, zo briljant, zo fijn neergezet dat ik er een brok van in de keel kreeg, maar dat heeft ook vast te maken met het ouder worden, omdat de emoties dan doorgaans wat sterker worden en waarbij ik me er zelfs op heb betrapt dat ik Maxima toch wel een toffe Queen vind, als rasrepublikein.

Dat het mooie weer van de laatste weken vooral komt door de onmiskenbare veranderingen van het klimaat is een gedachte die ik vervolgens maar even loslaat, ook weer omwille van de actuele milde stemming, die ik halsstarrig nog een week wil vasthouden en waarbij het rumoer in de straat van Hormuz nog maar vaag in de actualiteit lijkt te bivakkeren.

Ik probeer voor mezelf nog even de doelpunten van PSG-Bayern München (5-4) te reproduceren, één van de allerbeste voetbalwedstrijden ooit, op 28 april 2026. Dat lukt wonderbaarlijk goed op deze zonovergoten voorjaarsdag in april, in de aanloop naar de bevrijdingsfeesten, die we uitbundiger dan ooit moeten gaan koesteren.

See you.

Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice