Ik sta verkennend bij de broodafdeling van onze buurtsuper, als de deuren van de zij-ingang openzwiepen en de winkel wordt gegijzeld door een twaalftal gerugzakte scholieren. Met hun gemiddelde lengte van rond de twee meter overvallen ze de banketschappen en proppen de rugzakken vol met donuts, saucijzenbroodjes, wat gevulde koeken en aanverwante eetwaren. De plastic zakjes met brood, door allerlei mamsen die ochtend met zorg en aandacht belegd, zijn kort voor deze invasie in aanpalende prullenbakken verdwenen en direct na deze stormloop op schappen en kassa verdwijnt de meute weer schransend, kanend en baard-in-de-keel-brommend richting uitgang, waarna een groepje meiden arriveert met op deze vroege ochtend dezelfde roeping: calorierijke rommel inslaan om de ellende van het schoolbestaan wat te nuanceren.
Ik zie menig klant het tafereel met gemengde gevoelens aanschouwen, en ik onderdruk mijn behoefte om even nadrukkelijk te wijzen op het belang van fruit en de risico’s van suikers, terwijl ik net doe of ik het niet zie en hoor. De bijbehorende gesprekken blijken ook nergens over te gaan en ik probeer de gedachte vast te houden dat het vast uitzonderingen zijn die op deze mooie ochtend toevallig op mijn pad kwamen.
Word ik nou echt oud als ik dit soort dingen observeer en me er kapot aan erger of is de jeugd de boot aan het missen als het gaat om straks, iets met toekomst, iets met idealen ook. De recente berichten over de invloed van de algoritmes op het gedrag van social media-gebruikers en de dreiggroep van influencers die via de manosphere bepaalt dat vrouwen alleen bestaan om op de rug te liggen zorgen voor een indringende tweedeling in het land tussen globaal landgenoten die wel en niet zelfstandig kunnen nadenken. Zo vat ik althans deze ontwikkeling maar even samen en ik probeer me een beeld te vormen van hetgeen nodig is om ervoor te zorgen dat die verdeeldheid niet leidt tot nog meer polarisatie binnen de samenleving. Met die gedachten zat ik gistermiddag nog peinzend in de auto, toen ik nabij Deventer een interview hoorde met niemand minder dan Pieter Omtzigt. Pieter Omtzigt? Pieter Omtzigt!
Hij dus, de schrijver van Nieuw Sociaal Contract, die niet zo lang geleden het hele politieke bestel in ons land omver leek te blazen met de leerstof van het toeslagenschandaal, die de zaakjes wel even bloot zou leggen, lieden aan de schandpaal zou nagelen en, volgens sommigen, wel een nieuwe premier kon worden. Zelden is een rijzende ster zo snel verbleekt, verstorven en uitgedoofd als die van Pietertje uit Enschede. Hij heeft een jaar lang thuis zitten broeden op iets nieuws en vanmiddag, op Radio 1, kwam de onthulling. Pieter
heeft AI ontdekt, of iemand heeft hem erop gewezen en samen hebben ze vastgesteld dat AI veel mogelijkheden biedt, maar ook veel bedreigingen herbergt en nu mag Pietertje voor pakweg 10.000 euro per uur lezingen verzorgen over AI. Ik geef toe dat ik een licht sarcastische ondertoon in deze blog maar lastig kan onderdrukken, maar even wel wezen, dit interview was er één uit de categorie extreem overbodig, volkomen nutteloos, en genant beschamend. ‘AI kan ons, net zoals dat gebeurde met de Twentse textielindustrie, weer terugbrengen op mondiaal topniveau, mits we de gevaren onderkennen’ en aanverwante dooddoeners. Hij brabbelde nog wat aanvullende bullshit en gaat z’n voorgeprogrammeerde verhaaltje verder presenteren aan Twentse ondernemers.
Ik doe nog een lichte poging om een verbinding tot stand te brengen tussen de jongeren van deze ochtend en de door Omtzigt aangereikte nieuwe mogelijkheden voor dit land, maar het lukt niet om de connectie te maken.
Ligt dat nou aan mij?
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment