Er heerst nogal wat terrasweer de laatste tijd en als je dan een beetje om je heen kijkt komt je de meest kolderieke tafereeltjes tegen als het gaat om exhibitionistisch gedrag van sommige bezoekers, door de week doorgaans de categorie ouderen – schuine streep boomers – die in allerlei vermommingen de aantrekkelijk geformeerde zitplekken bestormen.
De grote meute peddelt niet zelden als duo of in een iets groter verband over ’s heren wegen, omdat het seizoen daar nu eenmaal toe uitnodigt en gewapend met paarse helmpjes en vaal fluorescerende kleding paradeert men vervolgens door de straten van stadjes, dorpjes, over dijken, langs rivieren, door bos en duin omdat de vrije tijd nu eenmaal eindeloos is, de kleinkinderen niet elke dag oppas behoeven en het geld met grote regelmaat tegen de plinten klotst. Door de e-bike zijn de daggrenzen nagenoeg verdwenen en dat biedt vrijwel altijd ruimte voor verkenning van nog onontdekte regio’s. Kortom, dit gegeven biedt niet alleen volop vermaak voor de toerist, maar nog veel meer voor de observator.
Afgelopen week zat ik nog eens met een ouwe praatmaat bij het prachtige, schilderachtige café de Waag in het pittoreske Doesburg, ’s lands oudste kroeg in dit mooie Hanzestadje en alleen al daardoor in trek bij hele hordes passanten.
Het was alsof zich daar in het geheim een nieuwe aflevering van Monty Phyton aan het voltrekken was, en ik heb nog een paar keer om me heen gekeken om te ontdekken waar die verborgen camera’s stonden opgesteld. Zoveel gratis amusement kun je normaliter niet bij elkaar verzinnen en het personeel van de Waag was zich bij navraag ook niet bewust van hetgeen zich daar op een doordeweekse middag voltrok. Zo kwam er een echtpaar aan gesukkeld met voor een slordige tien mille aan fietsen die zorgvuldig aan de overkant werden gestald, waarna het duo de straat over sjokte om pal naast ons tafeltje plaats te nemen, zwijgend, beetje sip kijkend, zij in een oversized broekgeval, hij in korte spijkerbroek, ‘zondags’ overhemd en met spierwitte jonge gympen aan z’n oude voeten. Er werd geen woord gewisseld en na bestudering van de menukaart volgde al snel een bestelling met voor haar iets met zalm en voor hem sla met frites, waarna hij een uur lang met een soort spiertremor in z’n been om zich heen zat te kijken, zonder ook maar een woord richting metgezel, maar met een oorverdovende blik van ‘zij wilde vandaag nu eenmaal fietsen en ik heb geen andere hobbies’. De maaltijd werd weggespoeld met wijn en af en toe een excuus-blik naar onze tafel vanuit het volle besef dat er geobserveerd werd.
Plotseling, uit het niets, en midden in onze eigen boeiende conversatie over de wereld-in-het-algemeen verscheen voor het tweede bedrijf van dit blijspel aan ander echtpaar ten tonele, dat moeiteloos de lachstuipen van vrijwel alles terrasgasten over zich heen kreeg. Ze had die ochtend, zo leek het, haar oude trouwjurk uit 1968 aangetrokken, iets met veel wit en kant en keek daarbij zichtbaar trots in het rond, waardoor vooral de vrouwelijke bezoekers op het drukbevolkte terras in een deuk lagen.
Er stopte een flinke BMW pal voor onze neus, met daarin drie generaties kak. De oude dame was heel broos, iets van negentig, met gouden schoentjes en een wankele tred, de kleinzoon was getooid met merkkleding in korte uitvoering en hielp z’n oma de bolide uit, en de zoon/chauffeur met het gesoigneerde uiterlijk van een baron, of gelijksoortige afkomst, moest nog even op zoek naar een ruime parkeerplaats. Mams en kleinzoon namen vast plaats en gebruikten met de nodige stijl iets met koffie en luxe gebak. Er was iets te vieren, maar de aanleiding bleef helaas onduidelijk.
Intussen hadden wij ons eigen boeiende gesprek over het onderwerp ‘wie schrijft die blijft’ al verschillende keren onderbroken voor de zich voor onze neus afspelende komedie, terwijl het hoogtepunt van deze middag nog moest arriveren: een alleenstaande dame van rond de 70, die zich voor deze gelegenheid als paradijsvogel had verkleed, pontificaal en midden op het terras plaatsnam en uitdagend en uitnodigend om zich heen keek, in afwachting van een toenaderingspoging, zo was althans mijn interpretatie, maar ik wist ‘m te onderdrukken. Ik overweeg sterk om deze week andermaal richting Doesburg af te reizen voor een nieuwe voorstelling. Geniaal was het wat de heimelijke regisseur van deze middag ons te bieden had, zo maar, gratis, en vast niet alleen in Doesburg.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment