Jammer, maar helaas

Jammer, maar helaas was de veelzeggende tekst in de rouwadvertentie van Willem Theodoor Schippers, beter bekend als Wim T. Schippers.

Het gekke van zijn overlijden is misschien wel het gegeven dat er weinig publiciteit aan werd gegeven. De reden is uiteraard duidelijk. Wim T lag niet zo heel goed bij het grote publiek. Hij was absurdistisch, confronterend, alternatief, ludiek, hilarisch, maar daarmee tegelijkertijd in de ogen van conservatief Nederland weerzinwekkend, misselijkmakend, kinderachtig of gewoon suffig.

Klopt, hij was geen TV-maker in de normale lijn van het verwachtingspatroon van TV-kijkend Nederland. Daardoor schoffeerde en shockeerde hij teveel, maar kom op, met zijn hartelijk welkom en welkom gefeliciteerd, reeds – citaat van Dolf Brouwers alias Sjef van Oekel – was hij een trendsetter en met deze woorden hebben we vaak dikke lol beleefd op feesten en partijen, zeker door de ongelooflijke, fenomenale puinhoop bij het optreden van Donna Summer in 1974.

Schippers liet van Oekel chaotisch schitteren, liet Barend Servet duizend keer pollens zeggen en was uiteraard samen met Paul Haenen geniaal als Bert en Ernie.

Je kon best vraagtekens zetten bij een vloer van pindakaas, je kon duizend vraagtekens zetten bij de vraag waarom Juliana ooit spruitjes moest schoonmaken, maar juist dat gegeven was onlosmakelijk verbonden met zijn drive om het gegeven dat je eenmaal moet worden geboren onlosmakelijk te verbinden met de vaststelling dat je gelukkig ook weer dood gaat. Die tussenliggende periode moet overbrugd worden immers.

Met die onlosmakelijkheid heeft hij bijna 84 jaar rondgelopen, zich afvragend ‘waar heb dat nou allemaal voor nodig?’

Dat wilde ik nog even kwijt, vooral omdat de helaas alsmaar verrechtsende publieke omroep er nauwelijks iets mee deed, behalve boycotten.

See you.

Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice