‘Wimmens!’, wanhoopte ooit een Portugese restauranthouder tegen mij en mijn toenmalige vriendin, toen zij in z’n visrestaurant een niet zo handige opmerking maakte over de opgediende en minder in smaak vallende inktvis en ik niet anders kon dan toch wel bevestigend knikken bij het aanhoren van dat stukje conversatie, inclusief zijn onverholen mimiek.
Ik gebruik de term ‘wimmens’, heerlijke verbastering van het meervoudige ‘women’, wel eens vaker als ik iemand in het verkeer capriolen zie uithalen, die ik dan in het bijzijn van mijn partner toeschrijf aan het fenomeen vrouw en de somtijds haperende inzichten in het verkeer in het algemeen. Dat is niet denigrerend bedoeld, laat staan beledigend, maar louter constaterend, want zelfs mijn al genoemde huisgenote kan zich meestal wel vinden in wat wij gemakshalve als komische verschillen waarnemen in het dagelijks leven.
Wimmens dus, zoals de olijke Portugees opmerkte en terugdenkend aan z’n blik die richting hemel ging, was het niet zijn eerste ‘wimmens’.
Persoonlijk vind ik juist die verschillen tussen de geslachten het meest boeiend. Verschillend doen en denken kan per slot van rekening alleen maar leiden tot verrijking van ons, mits die verschillen bespreekbaar zijn en blijven en elkaar aanvullen.
Ik beperk me in deze blog even tot de twee meest gebruikelijke genders, vooral omdat ik de andere ontwikkelingen niet helemaal kan overzien, laat staan daar een oordeel over geven. Ik ga weer terug naar de wimmens, de rol daarvan, de emancipatie, de ontbrekende rol van diezelfde wimmens op het wereldtoneel en de grote vraag daarbij: wat zou er moeten gebeuren om die rol eens echt meer van de grond te krijgen.
Neem de rol van wimmens in de VS: die is in veel staten het laatste jaar grotendeels teruggeschroefd tot de rol van een eeuw geleden. Baren en koken zijn immers weer de belangrijkste werkwoorden van moeder thuis, geïnspireerd door de extreem-conservatieve interpretatie van de Bijbel, en blijkens recente berichten zelfs gebaseerd op de gedachte dat migranten in de vorm van aliens het witte ras willen infiltreren, een ontwikkeling die ook binnen onze grenzen al aanhangers kent. Hoe gek wil je ’t hebben en hoe is het mogelijk dat we dit laten gebeuren?
In slechts één van de zeven landen in de wereld staat weliswaar een vrouw aan de top, maar dan hebben we het niet over de echt sturende mogendheden. Er is dus nog een lange weg te gaan, sterker nog, we moeten waken voor een volledige terugkeer naar het stelsel dat tot dik honderd jaar geleden nog als maatstaf gold voor de rechten van de vrouw. Het zou ons land bijvoorbeeld sieren om straks, na Jetten I, met een vrouwelijke kanjer sier te maken op het wereldtoneel, al moeten we dan wel even afspreken dat dat niet Yeşilgöz gaat worden. Er zijn ook per slot van rekening ook weer grenzen rond de maatschappelijke tolerantie. Tot dusver heeft ons land nog nooit een vrouwelijke premier gehad en dat zegt iets over onze eigen binnenlandse verhoudingen en het politieke bolwerk te Den Haag, niet eens alleen binnen de SGP overigens.
Het gaat helemaal niet goed met onze planeet en zolang oorlogshitsers als Trump en Poetin de lakens uitdelen roep ik: ‘Wimmens van de wereld, sta eens op verdorie. Weliswaar heeft mijn kort historisch onderzoek aangetoond dat ooit Koningin Amanirenas van Nubië(1e eeuw v.Chr.) Koningin Anne van Groot-Brittannië, Catherina de Grote van Rusland (18e eeuw) en iron lady Margaret Thatcher een oorlog begonnen, maar dat was in alle gevallen het gevolg van andere conflicten.
Wimmens…er gaat geen dag voorbij zonder dat me deze quote nog even te binnen schiet en hoewel die gebeurtenis al dik 20 jaar geleden plaats vond, vind ik ‘m nog steeds leuk, actueel ook en zou ie ongelooflijk inspirerend moeten zijn voor alle zichzelf respecterende vrouwen op deze aardkloot om een vuist te maken, ballen te tonen en de macht te grijpen.
Vrouwen van alle landen, kom op, aan de slag!
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment