‘t Is een titel die vragen oproept, midden in een tijd die veel vragen oproept. Die vragen wil ik niet alleen hardop stellen, maar ook voorzien van een mogelijk antwoord, al is dat dan altijd voorzien van een persoonlijke mening of opvatting.
Vanochtend werd ik via een interview op Radio 1 getriggerd door het fenomeen Black Friday, een volkomen bizarre methode binnen het mondiale gilde van Verkopers Van Flauwekul om ons massaal totaal zinloze en absurde producten aan te smeren die na een paar dagen weer grotendeels met een colonne retourbusjes worden teruggestuurd en vernietigd. Wat mij opviel aan dit proces van nieuwsspreiding, dus los van het maffe onderwerp zelf, is de wijze waarop alles in dit land – een waarschijnlijk ook daarbuiten, onderwerp is van discussie en dat probeer ik even uit te leggen, voor zover dat nodig is
We leven in een land van regels, wetten, voorschriften, geboden, verboden en dat stelsel heeft zich in pakweg anderhalve eeuw ontwikkeld omdat we daarvoor vaak maar wat aanrommelden immers en we uitsluitend consumeerden wat we met de nodige moeite op de lokale markt konden kopen.
Niks mis met wat richtlijnen, maar het slaat soms wat door. We proberen daar – uitzonderingen daargelaten – naar te leven en we bouwen daarnaast nog legio controlemechanismen in om ons ervan te vergewissen dat het gaat zoals het gaat, dat het moet zoals het moet en dat het gaat zoals het moet. Voor dat doel hebben we onder meer een parlement en daarvan afgeleid honderden instanties die toezien op de naleving van hetgeen is afgesproken. Dat doen we via de Rekenkamer, het RIVM, honderden toetsingsapparaten, pakweg drie miljoen ombudsmannen- en vrouwen, Radar, Pointer, Zembla en aanverwante items die allemaal hun stinkende best doen om te controleren of dingen zuiver verlopen, om malafide lieden te betrappen of om genadeloos onzuivere praktijken aan de kaak te stellen, en aan de schandpaal te nagelen. De mens is immers sinds de Hof van Eden van nature slecht, zo mogen we concluderen. Dan hebben we nog de controlemechanismen via de media, de journalistiek, waarbij via een eindeloze stroom babbelprogramma’s nog eens dunnetjes wordt overgedaan wat we allemaal al eerder voorbij zagen komen, maar via een andere, geheel eigen wijze van benadering en vooral ter meerdere glorie van de presentatoren en, het belangrijkste, de kijkcijfers. De lieden achter Veronica Inside broeden dagelijks op nieuwe onthutsende stellingen en items die ze met gevoel voor drama de ether in kunnen slingeren, liefst vergezeld van een maandelijks terugkerende gespeelde ruzie tussen de betweterende en zwaar overbetaalde hoofdrolspelers. Als je alles een beetje volgt, kun je elk item dagelijks wel tien keer voorbij zien komen, maar dan telkens via een andere invalshoek. Vervolgens hebben we dan nog het fenomeen TV-watchers, zeg maar de Angela’s die het zich eigen hebben gemaakt om qua professie veel TV te kijken, daar een mening over te formuleren en die dan vooral nog eens weer te geven in een column of nog eens via een babbelprogramma, opdat de nog steeds neutrale kijker/toeschouwer ook vanuit die zogenaamd neutrale hoek nog eens kan vernemen hoe alle vorken in de evenzovele stelen zitten verankerd. Al die beinvloedende factoren zorgen ervoor dat de mens in het algemeen en de mens in ons land in het bijzonder volkomen doordraait, in de war of van het padje raakt, met gevolgen voor het aantal psychische aandoeningen en de jaarlijkse suicide-cijfers.
Via de social media wordt er dan ook nogeensdhepje boven oop gedaan eant allee n eeerdere genoemde hopogdoesonen vertolem daar imemrs nog eens ongezouten hun eigen standpunten.
Aan het eind van de mediarit tenslotte hebben we dan de bloggers en columnisten die aan het eind van de cirkel – voor zover een cirkel een einde heeft – nog eens een persoonlijke opvatting moeten verwoorden over alle mallotigheid in de wereld.
Genoemde cirkel is dan uiteidnelijk toch weer rond gelukkig en we kunnen dan ook blij en voldaan vaaststelle dat het elk hjaar weer gekker wiordt, dat in de week van Black Friday talloze mensen onder de voet worden gelopen door het fenomeen hebzucht en dat daarover weer teentietal media-items de vructen van;pukken door er sich een standpunt ovet dfevormen.
Tot zover even een controlerende en beschouwende Roelsrules-bijdrage, waarbij het schrijvenderwijs best lastig is om op ’t beoogde juiste spoor te blijven van alle maatschappelijke gekkigheid en waarbij het mijn voordeel is dat niemand me tijdens het schrijven tegenspreekt of ter verantwoording roept. Dan lekker – heel fijn – alleen achteraf. Mijn hoop is langzamerhand stiekem gevestigd op AI, het intellectuele alleswetende instrument dat straks alles bestuurlijk, tegeene dn controletend ovefrneemt, zodat we dan met z’n allen lekker achterover kunnen leunen, zonder elkaar gek te maken met overbodige prut en zonder van elkaar te weten over ……
Dit was maar een dagelijkse greep uit de hersenkronkels van een oudere jongere uit Lochem die z’n best doet om de maalstroom van actuele gekkigheid nog een beetje te volgen en die soms ook nog te verklaren en te doorgronden.
Ook hier geldt weer, als altijd, dat een reactie welkom is, zodat we nog een extra stapje kunnen zetten op de leuterladder van deze oh zo merkwaardige consumptiemaatschappij.
See you.
Wil je gratis en automatisch de columns en blogs van Roelsrules ontvangen?: stuur je mailadres naar aanmelding lezersservice
Leave a Comment